Verborgen hooggevoeligheid: Heb jij je altijd aangepast? Dan gaan we nu terug naar wie je écht bent

Heb jij je altijd aangepast, al vanaf het begin?

Moest jij lief zijn, behulpzaam zijn, vriendelijk blijven? Dan heb je al vroeg geleerd jezelf weg te cijferen. Niet klagen, niet boos worden, gewoon doen wat er van je verwacht wordt. Dan is het goed. Dus jij leerde aanvoelen wat anderen nodig hadden, en daar probeerde je dan aan te voldoen. Zo was je niet alleen een goede dochter, maar later ook een goede vriendin, een goede partner, buurvrouw, werknemer, moeder, collega… 

Maar de waardering waar je op hoopte heb je nooit gekregen. Want áls je dan waardering krijgt, dan is dat voor je aangepaste gedrag, en niet voor wie je bent. Want als jij je hebt aangepast, dan ziet niemand wie jij werkelijk bent. 

Jij ook niet. 

Eigenlijk heb je het goed voor elkaar. Leuk gezin, leuke baan, leuke vrienden. Maar toch mis je iets. Diep van binnen klopt er iets niet. En dat gevoel wordt steeds sterker.

En nu weet je niet meer wie je bent en wat je wilt

Er werd altijd veel van je gevraagd; je baan, gezin, familie, vrienden. En je stond voor iedereen klaar. Maar nu er minder van je gevraagd wordt, weet je niet wat je moet doen, of wat je nou eigenlijk echt wilt. Als je eindelijk tijd voor jezelf hebt, voel je pas dat je jezelf kwijt bent. Dat je eigenlijk niet weet wie je bent. 

Je voelt je opstandig, moe, teleurgesteld, boos. Je begrijpt je eigen emoties niet. Je voelt je verdwaald. Je gaat overal aan twijfelen. Je krijgt vage klachten. Je vindt minder voldoening in je werk, je vriendschappen en je relatie. Maar daar ligt het niet aan, het zit in jezelf. Herinneringen uit je jeugd komen naar boven, en dan besef je: Ik ben nóóit echt mezelf geweest. Eigenlijk weet ik niet eens wat ik wil of wie ik nou echt ben.

Hulp vragen is lastig, want je wilt niemand tot last zijn. 

Je hebt het altijd zelf opgelost. En hoe moet je uitleggen wat nou het probleem is? Je snapt het zelf niet. En eigenlijk is het toch niet zo erg? En vriendinnen zeggen dat het de overgang is, dat hormoontabletten zo goed helpen. Misschien heb je dat ook al geprobeerd.

Maar dat is het niet. Je voelt wel dat het veel dieper zit.

Het aanpassen was een overlevingsstrategie

Je was een sensitief kind. Fijngevoelig. Je voelde alles intens: spanning in huis, ruzie tussen je ouders, verdriet van je moeder… Emoties van anderen voelde je heftig binnenkomen. En al héél vroeg, Meestal vóór je derde levensjaar, leerde je dat dat erg onveilig voelt. 

Daarom paste je je aan. Je zette je eigen wensen aan de kant, en leerde aan te voelen wat de ander nodig had. Want als jij kunt zorgen dat iedereen om je heen rustig en tevreden is, dán pas voelt het veilig. 

Maar dat aanvoelen, aanpassen en zorgen voor de behoeftes van anderen is een gewoonte geworden. Je doet dat nu nog steeds. Automatisch en onbewust. Je zit nog steeds in een toestand van lichte overprikkeling, onrust, waakzaamheid, altijd "aan" staan. Je bent zo aan die spanning gewend, dat je niet weet dat het ook anders kan. En je begrijpt niet waarom je je zo voelt, want alles is toch gewoon oké. Dat jij ooit hoogsensitief was, en daarom nu zo overprikkeld en onzeker, dat weet je niet want dat heeft niemand je verteld.