Hoe verwerk je het verlies van een kind?

Kinderen horen pas te overlijden nadat de ouders overleden zijn. Dat hoort gewoon zo. Oude mensen gaan dood, jonge mensen hebben nog een heel leven voor zich. Kinderen die overlijden, dat klopt gewoon niet. Helemaal niet als het jouw kind is. Het verliezen van een kind is misschien wel het grootste trauma dat je kunt meemaken. Hoe verwerk je dat?

Als de tranen niet meer stromen, dan zit dat verdriet er nog steeds

Natuurlijk voel je verdriet als je een kind bent verloren. En dat heeft tijd nodig. Maar als na een poosje de tranen niet meer stromen, dan zit dat verdriet er toch nog steeds. Dat verdriet moet er uit. Niet alleen door te huilen. Met visualisatie kun je dat verdriet loslaten, weg laten stromen, zonder de emoties weer in alle heftigheid te voelen.

Maar als je kind is overleden, dan gaat het niet alleen om verdriet. Er zitten verschillende kanten aan dit trauma, als een kluwen van kleinere trauma’s die samen één groot mega-trauma vormen. Je zit nog met vragen, boosheid, schuldgevoel misschien. Al die onderdelen van je trauma kunnen met visualisatie zachter worden of tot rust komen.

Je ratio wil het begrijpen

Als je kind overlijdt, dan vraag je je af waarom.
Waarom moest dit gebeuren?
Waarom nou juist jouw kind?
En waarom nu, of op die manier?

Je ratio wil het begrijpen, en dat kan niet. Dat geeft enorme onrust diep van binnen. Die onrust verdwijnt niet door erover te denken of praten. Maar bepaalde gedachtebeelden (visualisaties) kunnen wel helpen om antwoorden te vinden en rust te ervaren.

Natuurlijk ben je boos

Zoals ik al schreef: kinderen horen niet te overlijden en al helemaal niet jouw kind. Dus daar mag je boos over zijn. Dit is jou overkomen, en daar mag je boos over zijn. Maar waar moet je naartoe met die boosheid? Boosheid lost pas op als het is terechtgekomen bij degene waar je boos op bent. Met visualisatie kunnen we daar een manier voor vinden.

Bij sommigen zit er ook schuldgevoel

Hoe kun jij leven met het verlies van je kind, als je je schuldig voelt? Dat schuldgevoel is meestal volkomen onterecht. Waar komt dat dan vandaan?

Jij hebt als ouder de verantwoordelijkheid voor je kinderen. Als je kind iets overkomt, dan kan dat voelen alsof jij hebt gefaald. Ook al wéét je dat je er niets aan kon doen, dat gevoel verdwijnt niet zomaar. Met visualisatie kan dat gevoel verzachten of loslaten.

En als het echt is gebeurd door iets dat jij hebt gedaan, dan deed je dat niet met de bedoeling je kind te schaden. Je mag dat schuldgevoel loslaten. Visualisaties kunnen daarbij helpen.

Ik voel bijna direct verlichting in mijn nek en schouders, of er een zware last van me afgenomen wordt. Het voelt zelfs wat onwennig. Licht. Luchtig. In de weken na het consult merk ik dat ik door het herhalen van de visualisaties rustiger ben. De schrijnende pijn en het schuldgevoel zijn opgelost. Ik voel me weer mens. En dat terwijl het verlies van een kind best traumatisch te noemen is. 

Heb je een kind verloren door een ongeluk?

Dan ga je je afvragen of je het had kunnen voorkomen.

Vaak gaan mensen terugdenken:
Als ik nou andere beslissingen had genomen… dan leefde mijn kind misschien nog.

Maar er zijn honderden manieren waarop kinderen kunnen overlijden, en je kunt ze niet allemaal voorkomen. Het vervelende is: je weet nu hoe het misging, en dát had je kunnen voorkomen als je het van tevoren geweten had. Die gedachtekronkel kan je blijven achtervolgen, als je hem niet onschadelijk maakt. Met visualisatie kan dat.

Als je kind is overleden door de schuld van anderen

Dan zit er vaak heel veel boosheid bij je verdriet.

We hebben vaak geleerd dat je moet vergeven, maar verdriet en boosheid mogen er ook zijn. Sterker nog: die moeten er uit. Boosheid is een energie in je lijf. Jij bent die boosheid pas kwijt als die energie terechtkomt bij degene waar je boos op bent. Brieven schrijven helpt niet altijd, en de confrontatie aangaan meestal ook niet. Maar met visualisatie kunnen we hier op een veilige manier aan werken.