Dat dóé je toch niet?!?

Van aanpassen wordt je ongelukkig

Ken je dat? Als je heel erg haast hebt, en iemand is een langdradig verhaal aan het vertellen... En je blijft geduldig en vriendelijk, maar van binnen begin je steeds ongeduldiger te worden... En je wilt zeggen dat je weg moet. Dat je haast hebt. En het verhaal gaat nog steeds nergens over, maar je krijgt er geen woord tussen... Dus van buiten blijf je rustig en fatsoenlijk, maar van binnen sta je stijf van de irritatie en ongeduld. En je voelt je gevangen. Je wilt ontsnappen. Je wilt weg. Maar van buiten blijf je kalm. Totdat je het gevoel krijgt dat je straks ontploft!

Je wilt niet onfatsoenlijk zijn, maar juist daarom voel je je gevangen in het gesprek.

Wat je dan voelt is machteloosheid. Jouw fatsoenlijkheid dwingt je, iets te doen wat je niet wilt. Je onderdrukt je eigen emoties, en past je aan aan de ander. Doen we dat eigenlijk niet heel vaak? Alsof die ander belangrijker is dan wij zelf? We willen die ander niet de indruk geven, dat we ongeduldig zijn. Maar we zijn het wel! Eigenlijk zouden we willen schreeuwen: “Houd je kop nou eens!”, maar dat doen we natuurlijk niet. Want we blijven fatsoenlijk.

Ander voorbeeld:

De zon schijnt. Iemand lacht naar je, en je bent helemaal blij. En dan begint de buurvrouw tegen je aan te klagen over haar eksterogen… Je onderdrukt je dans-neigingen. Je houdt je gezicht in de plooi. Je zegt begripvol: “Ach wat vervelend”. Waarna zij begint over haar andere kwaaltjes. En jij denkt: “Hoe kom ik hier weg?” Want je gedrag past niet bij je gevoel.

We leren als kind al, om emoties en je spontaniteit te onderdrukken.

Je moet je ‘fatsoenlijk’ gedragen. Zo, als men dat van je verwacht. Hebben we eigenlijk wel een keuze? Want als je 5 bent wil je niet stout zijn. Dus doe je wat mamma wil. Als je 8 bent wil je niet vervelend zijn. Dus doe je wat pappa wil. En als je 14 bent wil je geen buitenbeentje zijn. Dus gedraag je je zoals je vriendengroep van je verwacht.

En als je 30 bent wil je geen doorsnee-mens zijn. Maar heb je dan nog een keuze?

Kun je dan zomaar weer spontaan zijn? Extravagant, artistiek, excentriek, origineel, leuk, blij, bijzonder?

Het is net alsof je uit twee personen bestaat. Dat noemen we deelpersoonlijkheden.

De spontane, bijzondere kant mocht er nooit zijn. Die heb je jarenlang onderdrukt. Alsof je dat innerlijke kind hebt opgesloten in de kelder van je bewustzijn. Die mag er niet uit komen. Want dan ben je druk. Of raar, lastig, onfatsoenlijk. Wat zullen ze wel niet van je denken… De andere kant, de fatsoenlijke deelpersoonlijkheid, is het allemaal in zijn/haar eentje gaan doen. Volgens de regels. Netjes. Beschaafd. Saai.

Dat kan niet lang goed gaan.

Dat kind in de kelder heeft ook behoefte aan liefde en waardering. Hij/zij wil er óók mogen zijn. Daarom voel je diep van binnen (in de kelder van je bewustzijn) dat je iets mist. Je voelt diep van binnen verdriet. Of boosheid. Je hebt het gevoel dat je niet echt jezelf kunt zijn. Hoe langer je dat deel blijft onderdrukken, hoe erger het wordt.

Iedereen heeft verschillende kanten.

Iedereen heeft sterke deelpersoonlijkheden die altijd op de voorgrond staan, en onderdrukte (gevoelige, spontane, kwetsbare, originele, angstige, enz) deelpersoonlijkheden waarvan je zelf denkt dat ze negatief zijn. Omdat ze donker aanvoelen. Maar eigenlijk is het gewoon een verdrietig of boos innerlijk kind. Een heel leuk kind!

Als je dat deel van jezelf kunt bevrijden uit de kelder, dan ben jij weer heel.