Was Elaine Aron de eerste die hoogsensitiviteit beschreef?

Wie is Elaine Aron?

Elaine Aron is een Amerikaanse klinisch psychologe. In 1996 introduceerde ze het begrip hoogsensitiviteit (HSP, Highly Sensitive Person). Haar boek The Highly Sensitive Person werd een wereldwijde bestseller. Vertaald in meer dan dertig talen. Ze wordt gezien als de grondlegger van het wetenschappelijk onderzoek naar hoogsensitiviteit.

Maar nieuw was het verschijnsel niet.

Aron wordt gezien als de grondlegger van het wetenschappelijk onderzoek naar hoogsensitiviteit. Maar nieuw was het verschijnsel niet.

In 1913 schreef Carl Jung al over aangeboren sensitiviteit. In de jaren dertig beschreef de Duitse psychotherapeut Schweingruber de gevoelige mens: sneller vermoeid, gevoeliger voor pijn, emotioneler. En in 1976 werkte de Duitse psychiater Wolfgang Klages het voor het eerst wetenschappelijk uit. Volgens Klages was de oorzaak te vinden in de thalamus, het schakelstation van de hersenen dat fungeert als een filter. Bij hoogsensitieve mensen werkt dat filter anders. Wetenschappers kijken alleen naar meetbare verschijnselen.

Maar in de jaren zestig begon de Amerikaanse paragnost Nancy Ann Tappe bijzondere kinderen op te merken. Zij zag bij deze kinderen een opvallende indigoblauwe kleur in hun aura. Een kleur die ze daarvoor nooit had waargenomen. In de jaren zeventig werkte ze dit uit tot het concept van de indigokinderen, en in 1982 publiceerde ze hierover haar boek Understanding Your Life Through Color.

Tappe beschreef: kinderen met een bijzonder energieveld. Sterk intuïtief. Gevoelig voor de emoties en stemmingen van anderen. Anders afgestemd op de wereld dan de meeste mensen. Ze krijgen te veel binnen en raken daardoor overprikkeld. Later volgden de kristalkinderen, sterrenkinderen en regenboogkinderen. Samen worden ze nieuwetijdskinderen genoemd. Meer hierover lees je op Wikipedia.

De indigokinderen-beweging liep twintig jaar vóór op Arons HSP-concept. De overlap is opvallend groot. Beide gaan over mensen die subtiele energetische signalen oppikken, diep verwerken, en anders functioneren dan de meeste mensen. Het energieveld speelt daarin een centrale rol. Bij Tappe al. En zoals je verderop zult lezen, ook in mijn eigen werk.

Die indigokinderen van de jaren zestig en zeventig waren in de jaren negentig volwassen. Ze liepen tegen problemen aan. Ze kwamen bij psychologen terecht. Het is voorstelbaar dat Aron in haar praktijk steeds vaker dit type mensen zag, en dat als een nieuw verschijnsel herkende.

Ze gaf het een wetenschappelijke basis en een neutrale naam. Dat was waardevol. Maar haar concept werd in het begin niet serieus genomen. Aron zei daar zelf over: het zijn bijna altijd mannen die sceptisch zijn. Ze vinden het belachelijk, of maken er een grapje over.

Dat patroon herken ik. Een nieuw verschijnsel dat nog niet algemeen aanvaard is, ontmoet vaak scepsis. Tot later blijkt dat het klopt. Precies hetzelfde zie ik nu gebeuren met het energieveld als verklaring voor hooggevoeligheid. Gevoeligheid paste destijds niet in het bestaande beeld; een energetische oorzaak past nu niet in het medische model. Terwijl het energieveld de bron is van alles wat met sensitiviteit te maken heeft. Dat zag Tappe al in de jaren zestig. En ik zie het dagelijks in mijn praktijk.