“Hij is mijn tweelingziel” zeiden ze alle zes.

Heb je je tweelingziel gevonden? Of een zielsmaatje? Of iemand uit je zielsfamilie?

Als je tegen mij zegt dat je je tweelingziel hebt gevonden, dan zie ik direct hoe de vork in de steel zit. Deze 6 vrouwen hadden allemaal een bijzondere man ontmoet. (Niet dezelfde man, gelukkig.) Één van hen was helemaal gelukkig. Vier van de zes vonden de relatie lastig en verwarrend. En de zesde was er zo ondersteboven van dat ze niet meer normaal kon functioneren. Alleen de laatste had echt haar tweelingziel ontmoet. Ik begrijp dat ze alle zes dachten, dat het om een tweelingziel ging. Maar bij 4 van de 6 ging het om een zielsmaatje. En die eerste, die was gewoon hopeloos verliefd.

Overigens kan het natuurlijk ook om twee vrouwen of twee mannen gaan. Voor de leesbaarheid houd ik het maar op "hij".

Zielsfamilie: Direct een heel bijzondere band. Alsof je hem al eeuwen kent.

Zielen incarneren in grote groepen. In zielsfamilies. Zo’n zielsfamilie is net een toneelclub. Iedereen krijgt steeds een andere rol. Bijvoorbeeld: Je grote liefde uit je vorige leven, is nu je zoon. Opa is nu je zus. En je broer is nu je baas. Als je iemand tegenkomt die je kent uit een eerdere incarnatie, dan voel je direct een band. Aantrekkingskracht, liefde, vertrouwen. Of misschien ook juist direct afkeer, wantrouwen en haat. Dat hangt er van af, wat er in dat andere leven gebeurd is.

Zielsmaatje: Dat voelt alsof je je tweelingziel bent tegengekomen.

Met sommige zielen heb je een héél intense band. Een enorme liefde. Of grenzeloos vertrouwen.
Misschien was hij in een vorige incarnatie je broer, die je dagenlang op zijn rug heeft gedragen, nadat de rest van de familie door brand om het leven kwam. Dat hij je altijd zal helpen en beschermen, dat voel je nu nog.
Misschien was hij de man waar je verliefd op was, maar mocht je van je ouders niet met hem trouwen. Dat je alles zou achterlaten om bij hem te kunnen zijn, dat voel je nu nog.
Of misschien was hij je grote liefde, waar je 12 kinderen mee had. En die toen stierf. Dat je niet zonder hem kunt, voel je nu nog.

Waarom zijn die gevoelens zo enorm sterk?

Deze gevoelens komen uit een diepere laag van je bewustzijn. Ze horen bij een andere tijd, een andere plek. En in die tijd, lang geleden, was alles anders. Toen waren mensen anders. Minder rationeel. Meer emotioneel. Alles voelde intenser. De lucht rook anders. Kleuren voelden anders. Vriendschap, verdriet, verraad, status, schande, liefde en verbondenheid; alles voelde veel intenser. In die tijd zou je jezelf misschien van het leven beroven, als je geliefde je bedroog. Uit wraak, om hem te straffen. Dat was toen een begrijpelijke reactie. Nu niet. Wat je nu voelt voor deze man voelt misschien zo intens, omdat er een diepere laag van je bewustzijn wordt aangesproken.

Hij is ook maar een gewone kerel, met beperkingen en tekortkomingen. Maar als je hem aankijkt voel je een vage herinnering, een liefde die veel intenser voelt, dan alles wat je kent. En je verwacht dat je bij hem weer intens gelukkig zal zijn. Net als toen. Dat wordt een teleurstelling.

Waarom is het altijd lastig als je je zielsmaatje tegenkomt?

Omdat je gevoelens over deze man niets te maken hebben, met wie hij nu is.
En ook niet met wie jij nu bent. Hij is je accountant. Getrouwd. Kinderen. Steekt al zijn vrije tijd in zijn muntenverzameling. Hij is niet meer de stoere landbouwer waar je toen zo verliefd op was. En omdat jij niet meer dat lieftallige, afhankelijke meisje bent, ziet hij je helemaal niet staan.
Of wel. Maar dan weet hij ook niet wat hij met je aanmoet.

Seksueel voelt het niet helemaal oké.
Stel je komt de man van je dromen tegen. Je voelt een enorme verbondenheid. Liefde, vertrouwen. Je voelt je helemaal veilig bij hem. Dus begin je een relatie. Je tweelingziel, denk je. Maar misschien was hij in een vorig leven je broer. Of je vader. De liefde is heel intens, maar lichamelijk klopt het niet. Je snapt nu waarom.

De relatie die je toen met elkaar had, kun je niet nu voortzetten.
Stel je nieuwe vlam behandelt je als een prinses. Hij zorgt voor je, hij zet je op een voetstuk, je voelt je helemaal veilig bij hem. “Mijn tweelingziel”, denk je, “Mijn ridder”. En je laat je lekker vertroetelen. Maar hoe jullie met elkaar omgaan, stamt uit een vorig leven. De relatie die je nú met hem hebt, is uit balans. Dat gaat vast niet lang goed.

Het voelt nu weer veel beter na jouw sessie. Elke keer denk ik nu: sterker dan deze zielenconnectie kan het niet worden, ook voor hem niet. Hier kan niks tussenkomen. Dat geeft rust maar ook een fijn gevoel om te weten hoe het zit tussen ons. Heel bizar en bijzonder.

Bij buitenechtelijke relaties gaat het soms om zielsmaatjes.

Stel je komt weer eens op aarde. Dit keer om te leren onafhankelijk te zijn. Je hebt een lieve man. Maar hij is vaak niet thuis. Daarom moet je een heleboel zelf doen. Alleen. Kortom je hebt een gezin, precies zoals dat de bedoelig was. En dan kom je hem tegen. Je tweelingziel, denk je. Je voelt een enorme verbondenheid en aantrekkingskracht. Hij wil je overal mee helpen. Het voelt alsof je veel méér van deze man houdt. Maar dat kan de herkenning zijn. Die diepere laag uit andere tijden.

En dan? Ga je er met je zielsmaatje vandoor? Dan leer je je les niet. Dan moet je nog een extra leven doen, om het in te halen. Daarom voel je, dat je je gezin niet in de steek kunt laten. Je bent nog niet klaar met je gezin. Je moet nog iets.

....Of is hij je echte tweelingziel? Je tweelingziel is je afgesplitste zielenhelft.

Alles over échte tweelingzielen lees je hier.