praktijk voor natuurlijk genezen

menu

Onbewuste trauma's: Vergeten trauma's

Onbewuste trauma's zijn trauma's die je vergeten bent.

Omdat het in een vorig leven gebeurde.
Of omdat je nog heel jong was. Je kon het niet verwerken dus je bent het maar gewoon vergeten.
Sommige dingen zijn te pijnlijk. Die heb je naar het onderbewuste verdrongen. Je wilde het vergeten. Omdat je je schuldig voelt. Of gewoon, omdat je verder moet met je leven.

Onbewuste trauma's geven klachten.

Jij bent vergeten wat er gebeurd is. Je lichaam niet. Je onderbewuste niet. Je kunt er klachten van hebben. Woede, pijn, angsten, somberheid, en allerlei vage lichamelijke klachten. Ik merk vaak dat klachten een oorzaak hebben, in een vergeten trauma.

Bij onbewuste trauma's zijn er triggers. Dingetjes die enorme emoties oproepen.

Je haat mensen met een schelle stem. Of een grote neus. Je kunt niet tegen onrecht. Of dominantie. Of achterbaksheid.

Vooral fobiën wijzen op onbewuste trauma's.

Angst voor water, omdat je een keer verdronken bent. Angst voor muizen en ratten, omdat je halve familie in een vorig leven is gestorven door de pest. Angst voor onweer, omdat dat je herinnert aan de blikseminslag in een vorig leven. Toen er nog geen brandweer was. En geen verzekering. Of angst voor onweer, omdat dat je herinnert aan bommen.

Bij een trauma waarvan je weet dat het gebeurd is, is vaak ook een groot deel onbewust.

Sommige details staan je haarscherp voor ogen. Maar andere stukken ben je kwijt. Je kunt het dan niet verwerken, omdat je informatie mist. Vaak is de kern van het trauma onbewust. Je weet nog dat er brand was. Maar dat jij je weken nachtmerries hebt gehad, over de parkiet die niet gered kon worden, dat ben je vergeten. Omdat dat te pijnlijk was.

We gaan niet zomaar onbewuste trauma's bewust maken.

Er is een reden, dat het onbewust is. Dus daar  blijven we van af.
Maar we gaan wel je klachten oplossen. Daarvoor is het nodig, nét genoeg te weten. En dan gaan we het niet herbeleven, maar veranderen.
 

 

 

Voorbeeld: Verwerken van een onbewust trauma

Een dame had pijn in de heup.

Ik legde mijn handen op haar schouders, en ik voelde haar pijn. Ik voelde ook, dat die pijn te maken had met een blokkade op het heiligbeen. Dat straalde uit naar de lies. Daardoor voelde het, alsof het been scheef trok. Ik vertelde wat ik voelde, en zij bevestigde het.

Mijn aandacht werd naar het heiligbeen getrokken, en naar de onderbuik. Ik voelde een storing in de sociale contacten. En seksueel.

Zij bevestigde dat. Verder voelde ik een probleem bij de galblaas. Ook dat bevestigde zij. Ik voelde een ‘verzuring’. Angst, boosheid, en het gevoel tekort gedaan te zijn. Ik zag haar als kind in het bos. En ik zag daarbij een man, in een donkere lange jas. Het voelde bedreigend. Ik vertelde de cliënt wat ik zag. Zij herkende het niet. Ze zei nooit problemen gehad te hebben met mannen. Ze had in het bos gewoond, en was nooit bang geweest in het bos. Ik behandelde haar heup en lies, en verder kon ik niets voor haar doen.

3 Dagen later belde zij mij. Zij herinnerde zich iets....

Ze herinnerde zich, dat er één stuk in het bos was, waar ze nooit kwam. Daar was een keer een man geweest, waar ze ontzettend van geschrokken was. Er was sprake geweest van onzedelijk gedrag. Misschien zelfs misbruik. Zij was overstuur naar huis gerend. En “verder was er niets gebeurd”. Zij kwam voor een tweede consult. We gingen dieper in, op “verder was er niets gebeurd”. Ik heb haar gevraagd te kijken, naar wat er gebeurde toen ze thuiskwam. Haar moeder had geen tijd voor haar gehad. “Er is toch niets gebeurd?” had moeder gezegd. Zij, als kind, had behoefte gehad aan troost, en die niet gekregen. Die onbevredigde behoefte aan troost sluimerde nu nog. Nu begreep zij ook haar problemen, met sociale contacten. Met relaties en met zichzelf. De behoefte aan troost heeft haar altijd dwars gezeten. En het idee, dat niet te kunnen of mogen ontvangen. Omdat “er toch niets gebeurd is”

Ik stelde voor, te visualiseren hoe zij als kind daar in de keuken zat. Overstuur. Met een visualisatie hebben we de herinnering veranderd. Daardoor werd dit trauma opgelost. De galwegen voelden beter. De lies en het heiligbeen ook. De heup bleef storen. Toen hoorde ik: “choline”. Ik keek naar haar heup en been, en bij het woord ‘choline’ zag ik, dat de energie daar weer goed ging stromen. Dit heb ik haar verteld. Zij voelde zelf ook, dat het opeens ging stromen. Ik schrijf geen medicijnen of voedingssuplementen voor, en dat heb ik haar ook verteld.

Deze vrouw kwam voor een derde consult. Eigenlijk alleen om te vertellen, dat het zo goed ging met haar. Zij deed nog regelmatig de visualisatie. De behoefte aan troost was minder. Ze voelde zich een ander mens. Zij was choline gaan gebruiken, en dat nam de pijn weg. Ze kon beter lopen. Zij was erg onder de indruk, dat haar onbewuste trauma in twee behandelingen was opgelost.

(Normaal kan dat in één behandeling, maar omdat er geen herkenning was, konden we dat pas later aanpakken.)

Deze website gebruikt cookies voor de registratie van statistieken: Verberg deze melding

naar boven