praktijk voor natuurlijk genezen

menu

Jeugdtrauma's: Trauma's van het innerlijke kind.

Een jeugdtrauma is opgeslagen in het geheugen, met de emoties, gedachten en conclusies van het kinderbrein.

Een kind denkt en voelt anders, dan een volwassene. Dus als een kind iets meemaakt dat pijnlijk is, dan verwerkt het de informatie anders. Alle gebeurtenissen worden verwerkt tot herinneringen. Maar als het niet te begrijpen is, hoe moet je het dan opslaan? De herinneringen en emoties zakken als losse flarden naar het onderbewuste. Als een puzzel die niet af is. Daarom kan het zomaar weer omhoog komen, als het getriggerd wordt: Je wilt het ooit nog eens begrijpen en oplossen.

Het verstand:
Je snapte niet wat er gebeurde. Misschien trok je foute conclusies.

Een kind denkt anders. Kinderen leggen onlogische verbanden. “Tante ligt in het ziekenhuis omdat ik zei dat haar fiets raar is”. Kinderen denken minder genuanceerd: Altijd of nooit, iedereen of niemand. Zo worden herinneringen veel te zwart-wit opgeslagen. Krijg je één keer geen koekje, omdat het bijna etenstijd is, dan kun je dat opslaan als: “Ik mag nooit wat”. Kleine kinderen denken magisch. “Het gebeurde omdat ik boos was”. Zo kun je met een schuldgevoel zitten, uit je kindertijd. Of met een angst om boos te worden. Grote gevolgen. Maar waar ging het eigenlijk over? Als je dat weer boven tafel krijgt, kan het worden opgelost.

Het gevoel:
Ieder kind heeft liefde en waardering nodig. Om je goed te kunnen voelen over jezelf.

Als je ouders geen tijd voor je hebben, dan voel je je waardeloos. Als je ouders dominant zijn, alcohol misbruiken, egocentrisch zijn, dan kom je liefde en aandacht tekort. Dan voel je je slecht over jezelf. Trauma’s die met opvoeding te maken hebben, tasten je zelfbeeld aan.

Het onderbewuste:
Als kind was je machteloos. Heftige emoties zakken naar het onderbewuste.

Je was niet in staat je te verdedigen. Je had geen invloed op de situatie. Ze geloven je niet. Je had geen keuze. Je werd gedwongen. Niemand nam je serieus. Je kunt niet scheiden van je ouders. Je emoties mocht je niet uiten. Dus die slaan naar binnen. De berg woede wordt steeds groter. In je onderbewuste.

Bij trauma’s in de kindertijd kunnen deelpersoonlijkheden ontstaan.

Er is een psychische vluchtroute. Bij ernstige trauma’s kun je gewoon opnieuw beginnen. Je kunt een nieuwe persoonlijkheid aannemen. En de oude laat je gewoon los. Je kiest ervoor om sterk en onafhankelijk te zijn. De oude, kwetsbare persoonlijkheid zakt naar het onderbewuste. En blijft daar. Nou ja hij kan af en toe even de kop op steken. Maar je wilt niet meer kwetsbaar zijn, dus je drukt hem weer naar beneden. Zo ontstaan deelpersoonlijkheden.

Het innerlijke kind heeft een trauma. Jij niet. Hartstikke handig. …Of niet?

Het kind-deel dat je hebt weggestopt zit in je onderbewuste, met alle pijn, woede, angsten en verdriet. Maar als dat getriggerd wordt, dan komt dat innerlijke kind weer naar boven. Dan ben je weer boos als een kind. Angstig als een kind. Je denkt als een kind. Want een kind-deelpersoonlijkheid ontwikkelt zich niet. Het blijft zoals het is.

Ook jeugdtrauma’s moeten worden opgelost op 3 niveaus.

En daarbij spreek ik je innerlijke kind aan. Ik help hem/haar te begrijpen wat er aan de hand is. Ik help hem/haar zich goed te voelen over zichzelf. En ik help hem/haar vastzittende emoties er uit te gooien. Op een gezonde, veilige manier.

En dan zeg je:

Hehe, eindelijk gerechtigheid.

Deze website gebruikt cookies voor de registratie van statistieken: Verberg deze melding

naar boven