praktijk voor natuurlijk genezen

menu

Hoe zorg je, dat een schokkende ervaring geen trauma wordt?

Niet elke schokkende gebeurtenis wordt een trauma.

De meeste heftige ervaringen kun je gewoon verwerken. Na verloop van tijd worden de emoties zachter. Bij een trauma niet. Bij een trauma is iets misgegaan in het verwerkingsproces, waardoor je de gebeurtenis niet kúnt verwerken. Dan worden de klachten na een poosje juist erger. Pas als na weken of maanden blijkt dat de klachten niet overgaan, is er sprake van een trauma. Zorg daarom, dat je een schokkende gebeurtenis direct goed verwerkt.

Wat kun je zelf doen, om een traumatische gebeurtenis goed te verwerken?

Hi Jackelien,
Ik heb een vraag over hulp bij verwerking van een nieuw trauma.
Mijn moeder van 79 is afgelopen week slachtoffer geworden van fraude. Emotioneel blijft ze er in hangen. In haar hoofd blijft het gebeuren zich afspelen en kan ze niet begrijpen dat ze erin is getrapt! Dus ze blijft het herhalen in haar hoofd, om proberen grip te krijgen, wat niet lukt. Ze voelt zich lichamelijk ook steeds minder fijn.
Jij werkt met verschillende trauma’s, maar is zo een trauma-in-ontwikkeling zoals hierboven beschreven ook iets waar jij wat mee kan?

Hoe verwerk je een traumatische ervaring direct op een goede manier?

  • Geef het tijd en aandacht. Verwerken gaat vanzelf, maar het heeft wel tijd en aandacht nodig.
  • Veel praten of schrijven. Na zo'n gebeurtenis helpt het om veel te praten. Schrijven kan ook. Over wat er gebeurd is, hoe je je voelt, wat je denkt, waar je bang voor bent. Alle facetten moeten aan bod komen.
  • Als je alleen maar aan de heftige gebeurtenis kunt denken, zoek dan afleiding. (Maar niet teveel afleiding, zie het eerste punt)
  • Alle emoties mogen er zijn. Sta jezelf toe deze emoties te hebben.
  • Alle gedachten mogen er zijn. Sta jezelf toe deze gedachten te hebben.
  • Loopt het verwerkingsproces toch vast? Wát is het, dat je niet te verwerken vindt? Los dat op, of zoek hulp.

Geef het tijd en aandacht

Verwerken gaat eigenlijk vanzelf. De eerste tijd komen er steeds herinneringen aan de traumatische ervaring naar boven. Gedachten en emoties stromen door je heen, en zakken ook weer weg. Na een paar dagen voelt het meestal al wat beter. De emoties worden minder heftig, de gedachten worden rustiger, en de onrust in het lichaam wordt minder. Dat komt omdat je al aan het verwerken bent. Dat proces gaat vanzelf, onbewust. Je ziet alleen al die gedachten en emoties langskomen. Ook 's nachts wordt er spanning opgeruimd, tijdens je slaap. Als je die eerste tijd na de heftige gebeurtenis wat meer rust neemt, kan dit verwerkingsproces zijn gang gaan. Het enige dat je zelf hoeft te doen, is er de tijd voor nemen, en het niet verdringen.

Als je heel hard probeert niet meer aan de traumatische ervaring te denken, of het niet meer te voelen, dan krijgt het verwerkingsproces geen kans. Alle tijd en energie gaat naar datgene, waar jij je aandacht op richt. Je werk bijvoorbeeld. Alles wat je probeert te vergeten (de traumatische ervaring) zakt naar het onderbewuste. Maar nu onverwerkt. Rauw, heftig, chaotisch zoals tijdens de gebeurtenis. Daar, in het onderbewuste, gaat het een eigen leven leiden, niet meer onder de controle van het rationele brein. Je kunt het niet meer bijsturen, niet nuanceren, niet relativeren, niet fact-checken. Het zijn heftige emoties. Dat je ze niet meer voelt, wil niet zeggen dat ze er niet meer zijn. Ze zijn alleen niet meer bewust. En juist dát veroorzaakt het trauma: de onbewuste emoties.

Veel praten of schrijven

Door over de traumatische gebeurtenis te praten wordt de chaos in je hoofd rustiger, je rationele bewustzijn krijgt de controle terug. Toen het gebeurde zat je er midden in, en waren de gedachten en emoties heftig. Het was een chaos in je bewustzijn. Door er daarna over te praten of schrijven komt alles nog eens langs, en kun je het beoordelen vanuit een iets rustiger standpunt. Dit gaat vanzelf. Je brengt orde in de chaos. Daardoor kun je dingen een plek geven, of loslaten. Bovendien krijg je door erover te praten waarschijnlijk bijstand, begrip, troost, bevestiging. Dat is helend. Alle facetten van de gebeurtenis moeten aan bod komen. Als er facetten zijn waar je niet over wilt praten (te heftig?) Dan verdwijnt dat alsnog naar diepere lagen van je bewustzijn. Daar heb je er geen controle meer over, en dan kan het op een vervelende manier weer terugkomen. Bijvoorbeeld in dromen, of als stress in je lichaam. Die onverwerkte stukken veroorzaken dan een trauma.

Als je alleen maar aan de heftige gebeurtenis kunt denken, zoek dan afleiding.

Als de gebeurtenis je zó in beslag neemt, dat je aan niets anders meer kunt denken, zorg dan dat je aandacht even naar iets anders gaat. Ook als je daar zelf geen behoefte aan hebt. Maak je hoofd af en toe even helemaal leeg. Maak een puzzel, ga wandelen, sorteer je postzegels. Het is belangrijk dat je weer zélf de controle krijgt in je hoofd. Zo lang de gebeurtenis de overhand heeft ben je de machteloze toeschouwer in je eigen proces, en kun je het niet verwerken. Logisch gevolg: Het wordt een trauma.
Teveel afleiding is ook niet de bedoeling. Direct weer aan het werk, zodat je er niet meer aan hoeft te denken? Dan gaat de hele gebeurtenis onverwerkt naar het onderbewuste. Dat wordt gegarandeerd een trauma.

Alle emoties mogen er zijn

Je zult bij een heftige ervaring ook emoties hebben die niet redelijk zijn, of niet gewenst. Je kunt boos zijn op jezelf of op een ander. Misschien voel je je schuldig, ook al weet je dat dat niet nodig is. Dat het niet logisch of niet redelijk is, is geen reden om de emotie te verdringen. Alles wat je verdringt gaat een eigen leven leiden, op een minder-bewust niveau, en komt later terug als spanning of angst. Zo ontstaat een trauma. Dat kun je voorkomen door jezelf toe te staan deze emoties te hebben.

Alle gedachten mogen er zijn

Voor gedachten geldt hetzelfde: Je zult onredelijke of ongewenste gedachten hebben. Daar schrik je van, en die gedachten verban je uit je bewustzijn. Maar dan zijn ze niet weg, ze zijn alleen niet meer bewust. Niet meer onder je controle. Op onbewust niveau blijven ze gewoon aanwezig. Daar verstoren ze je rust en je gevoel van veiligheid. Dan zit je met stress in je lijf, en zo ontstaat een trauma.

Bijna iedereen krijgt na een traumatische ervaring irreële gedachten. Een voorbeeld om aan te geven wat irreële gedachten kunnen aanrichten:
Stel je hebt je verslapen, en je raakt betrokken bij een aanrijding waarbij iemand overlijdt. Je denkt: "Als ik eerder was opgestaan, dan was dit niet gebeurd". Dit is een herkenbare irreële gedachte. Dat deze gedachte door je heen schiet, is niet vreemd. Maar de gedachte is niet helpend. Daarom worden deze irreële gedachten vaak snel verdrongen. Maar aan irreële gedachten zit vaak veel emotie vast. De gedachte uit het voorbeeld roept ook schuldgevoel op. Dat is ook irreëel, en wordt dan ook verdrongen. Onbewust schuldgevoel kan enorme schade aanrichten. Juist omdat het onbewust blijft, is het gevolg vaak somberheid of depressie. En dat is een van de symptomen van een trauma.

Door juist ook alle irreële gedachten toe te staan, geef je jezelf de mogelijkheid om het allemaal een plek te geven.

Waar komen deze irreële gedachten en emoties vandaan?  Vaak komen ze uit een ander gedeelte van je persoonlijkheid.
Iedereen bestaat uit verschillende deelpersoonlijkheden. Daarom heb je soms tegengestelde meningen, gedachten en emoties. Je hebt bijvoorbeeld een innerlijke kritikus, en een innerlijk kind. Die waren ook bij het de traumatische gebeurtenis aanwezig. Je innerlijke kind heeft kinderlijke logica, kinderlijke gedachten en kinderlijke emoties. Die kan bijvoorbeeld denken: "Ik ben boos op de wekker, want die heeft mij niet wakker gemaakt, en daardoor kreeg ik die aanrijding". Jij weet dat het niet de schuld van de wekker is. Maar diep van binnen knaagt de boosheid van je innerlijke kind. Dat druk je weg, en zo ontstaat een trauma.

Om een trauma te voorkomen is het dus belangrijk alle tegengestelde, onlogische, kinderlijke en irrationele gedachten en emoties te accepteren.

Ze zijn er, en dat mag. En juist om dit proces van accepteren van alle emoties van alle delen van je persoonlijkheid de ruimte te geven, is het belangrijk om er voldoende tijd (rust) aan te spenderen, en met aandacht te kijken naar alle innerlijke reacties die je voelt.

Loopt het verwerkingsproces toch vast? Wát is het, dat je niet te verwerken vindt? Los dat op, of zoek hulp.

Als je merkt dat het verwerkingsproces ergens vastloopt, dan is er iets dat je niet te accepteren vindt. Onderzoek wat dat precies is. Dát is de kern van je toekomstige trauma. Het is erg belangrijk om die kern nu op te lossen. Voordat het wegzakt naar het onderbewuste. Als die kern onbewust wordt, kun je de gebeurtenis niet meer verwerken, omdat deze sleutel mist.
Lukt het niet om die kern op te lossen? Zoek dan direct hulp om dat onacceptabele feit een plek te geven. Zodat je het wél kunt accepteren. Dan kun je de hele ervaring verwerken. Dan wordt het geen trauma, maar gewoon een herinnering.

In het voorbeeld van de dame die het slachtoffer was van fraude, was de kern direct duidelijk: Ze begreep niet hoe het kon, dat ze er in getrapt was. Ze kon dat zelf niet oplossen, daarom maakte ze een afspraak. Met een visualisatie is dat opgelost.

 

 

Is het al een trauma geworden?

Dan helpt praten niet meer. Dan helpt niets van de genoemde punten nog. Omdat er delen onbewust zijn geworden, heb je er geen vat meer op. Trauma's kun je niet meer mentaal verwerken. Dat is juist het probleem. Daarom moet je trauma's oplossen of ontstoren op 3 niveaus. We gaan de onbewuste emoties en gedachten boven tafel halen, en de kern van het trauma oplossen.

 

Ook een beetje hulp nodig?

Maak dan een afspraak voor een consult. Tijdens een consult wordt je energieveld 'schoongemaakt', oude emoties worden opgeruimd en onderliggende problemen worden opgelost. Eén consult is meestal genoeg.

Nieuwste artikelen:

Deze website gebruikt cookies voor de registratie van statistieken: Verberg deze melding

naar boven