praktijk voor natuurlijk genezen

menu

De kern van het trauma: Die ene gedachte, op dat ene moment.

Die ene gedachte, op dat specifieke moment, DIE is de oorzaak van je trauma.

Elk trauma heeft een specifieke kern. Die ene gedachte, op dat ene moment. Dáár blokkeerde het verwerken. Die kern is als een magneet, waar flarden van emoties en herinneringen aan blijven plakken. Je kunt dagen blijven praten over wat er allemaal gebeurd is, en hoe dat voelde. Maar eigenlijk blijf je dan om de kern heen draaien. Je kunt heel veel therapie doen. Maar als de kern onbewust blijft, helpt niets.

Dat brand traumatisch is, snappen we. Maar de kern van het trauma is voor iedereen anders.

  • Je vader MOET de parkiet gaan redden. Maar hij doet het niet. Onbegrijpelijk als je 5 bent. (Misschien ben je sinds de brand nog steeds boos op je vader?)
  • Je moeder was overstuur. Dus ze kon je niet geruststellen. Er was niemand voor jou.
  • Dat je niets kon doen. Die machteloosheid...
  • Omdat je de stekker eruit had moeten trekken. Je voelt je schuldig.
  • Dat moment dat je wakker schrok... die schrik zit nog steeds in je lijf.
  • Dat je steeds beelden ziet van hoe het óók had kunnen aflopen... met je kinderen.

Vaak is die specifieke kern naar het onderbewuste weggezakt.

Omdat het te pijnlijk is. En omdat je er toch niets mee kon. Je weet alleen nog dat er brand was, en dat dat verschrikkelijk was. Het trauma is een grote chaos, van emoties en gedachten. Je kunt dagen blijven praten over wat er allemaal gebeurd is, en hoe dat voelde. Maar eigenlijk blijf je dan om de kern heen draaien. Om het trauma te verwerken, moet je die kern dus weer boven water krijgen. Als ik mijn handen op je schouders leg, duik ik er in. Ik zie en voel precies, waar het om draait.

Als de kern bewust wordt, dan voel je herkenning. Die herkenning is heel belangrijk."Gut ja, die parkiet..."

De kern is als een magneet, waar een hoop rommel aan bleef plakken. Herinneringen, gedachten en emoties. Als de kern weer bewust is, valt al die rommel weg. Alles valt op zijn plek. Je hebt het helder in je hoofd. Emotioneel wordt het al rustiger. Er glijdt iets van je af, je lichaam ontspant. Je ziet een duidelijke link, tussen de kern van het trauma, en je klachten. Dus nu kunnen we het ook echt gaan oplossen.

Als je de kern van het trauma oplost, dan is het hele trauma ook echt opgelost.

Dat doen we met visualisatie. En dat doen we op 3 niveaus. Je denken, je gevoel en je onderbewuste komen weer in balans.
 

Hoe kun je herkenning krijgen, bij trauma's uit vorige levens? Dat herinner je je toch niet?

Als het om een vorig leven gaat, dan denk je niet: "Oh ja, dat is waar ook". Maar als ik je vertel wat ik zie, dan reageert je onderbewuste. Je voelt wel herkenning in je lichaam. Spanning of pijn wordt even erger, of direct zachter. De herkenning kan ook via gevoel of emoties gaan. Je voelt je betrokken bij het verhaal. En je voelt een ontlading. Alsof alles op zijn plek valt. Ook bij trauma's uit vorige levens is er een duidelijke link, tussen de kern van het trauma en je klachten.

Als het té pijnlijk is, kan de herkenning zelfs symbolisch. Een voorbeeld.

Hij had pijn in de schouder. Dat trok naar de arm.
Ik legde mijn handen op zijn schouders. Ik zag beelden uit de 1e wereldoorlog. Hij was soldaat. Hij kreeg opdracht iemand te martelen. Hij wil dat weigeren. Maar dat zou hem zijn leven kosten. Ik hoor mijn gids zeggen: "Wat er werkelijk gebeurd is hoeft hij zich niet te herinneren". Daarom gaan we werken met een symbolische versie van dit trauma. Ken je het psychologische experiment van Milgram? Hoe ver ga je, als iemand met autoriteit je opdraagt een ander pijn te doen? Je moet op een knop drukken als de ander een fout antwoord geeft, waardoor die ander een stroomstoot krijgt. Die stroomstoten worden steeds krachtiger. In werkelijkheid is er geen stroomstoot, maar dat weet je niet. Als de klant zich voorstelt dat hij in die situatie zit (achter de 'stroomstoot' knop) voelt hij herkenning: de woede en machteloosheid. En de verstijving in de arm en schouder. Dus nu voelt hij waar de pijn precies vandaan komt: Gedwongen worden iets te doen dat tegen het geweten in gaat. Steeds als hij iets niet wil doen, als iets tegen zijn gevoel in gaat, protesteren die arm en schouder.
Nu gaan we het oplossen. Ik vraag hem, te visualiseren dat hij weigert. "Ik ben bang voor de gevolgen". De gevolgen? Voor wie zou dit gevolgen moeten hebben? Dit is toch een verschrikkelijk experiment? Het zou gevolgen moeten hebben voor Milgram. Niet voor jou. Dus visualiseer maar: Dat je gewoon weg loopt. Naar buiten. Haal de pers erbij. Er komt een rechtszaak. Zorg dat dit nooit weer gebeurt. Hij voelt zich sterk. En zijn arm ontspant.

De situatie waarmee wij werkten was symbolisch. Dat werkt net zo goed. Tenminste, als je de kern van het trauma raakt.

Hij weet nog steeds niet wat er precies gebeurd is. Hij weet wel wat hij moest weten, om dit op te lossen.

 

 

Deze website gebruikt cookies voor de registratie van statistieken: Verberg deze melding

naar boven